AKT I - ZAPOWIEDŹ
Światło
(zapala się)
Widzowie
(ubrani odświętnie)
(wchodzą na salę i siadają na swoich miejscach)
Prezenterka
(wchodzi na scenę pod ekranem)
(zaczyna się rozwodzić na geniuszem reżysera)
Publika
(słucha z zainteresowaniem)
Prezenterka
(przechodzi do opowiadania akcji filmu)
Komórka jednego z widzów
(dzwoni)
Widz w czwartym rzędzie
(nieco zaambarasowany)
(odbiera)
Prezenterka
(kontynuuje po tym niefortunnym epizodzie)
Niefortunny epizod
(powtarza się)
Kolejny widz
(nieco bardziej zaambarasowany)
(odbiera komórkę)
Prezenterka
(zaprasza na scenę reżysera oraz aktorów)
Reżyser oraz aktorzy
(wchodzą na scenę wejściem po lewej)
Prezenterka
(przedstawia reżysera oraz aktorów)
Reżyser oraz aktorzy
(kłaniają się po kolei)
Małe dziewczynki
(trzymające kwiaty)
(wchodzą na scenę wejściem z prawej)
(wręczają kwiaty reżyserowi oraz aktorom)
Kwiaty
(czerwone)
(przechodzą z rąk do rąk)
Małe dziewczynki
(nie trzymające kwiatów)
(schodzą ze sceny zejściem z prawej)
Prawie cała publiczność
(bije brawo reżyserowi oraz aktorom)
Widz w czwartym rzędzie
(nie klaszcze)
(wciąż rozmawia przez komórkę)
Prezenterka
(zaprasza reżysera do mikrofonu)
Reżyser
(podchodzi)
Publiczność oraz aktorzy
(klaszczą)
Reżyser
(zaczyna przemówienie)
(nadużywa słów: "Polska", "duma", "honor", "patriotyzm")
Pięć minut
(powoli upływa)
Publiczność
(zaczyna się nudzić)
Widz w szóstym rzędzie
(stara się nie ziewać)
Widz w dziesiątym rzędzie
(nawet się nie stara)
(ziewa)
Kolejne trzy minuty
(upływają jeszcze wolniej)
Czas
(dłuży się niemiłosiernie)
Reżyser
(kończy)
(kłania się publiczności)
Publiczność
(klaszcze żywiołowo)
Widz w dwunastym rzędzie
(budzi się)
Reżyser
(kłania się ponownie)
Oklaski
(wzmagają się)
Reżyser
(wreszcie odchodzi od mikrofonu)
Oklaski
(z wolna cichną)
Prezenterka
(wciąż klaszcze z grzeczności)
(przestaje klaskać)
(zaprasza do mikrofonu głównego aktora)
Aktor
(podchodzi do mikrofonu)
Kobiety na sali
(większość)
(cicho wzdycha)
Aktor
(zaczyna przemawiać)
(nadużywa słów: 'honor', 'zaszczyt', 'znakomity')
(kończy po chwili)
Widzowie
(znów klaszczą)
Oklaski
(cichsze i krótsze niż poprzednio)
Aktor
(kłania się publice)
Oklaski
(nieco się wzmagają, lecz po chwili cichną zupełnie)
Prezenterka
(zaprasza do mikrofonu główną aktorkę)
Aktorka
(podchodzi do mikrofonu)
Panowie na widowni
(pozytywnie komentują jej wygląd i kreację)
Panie na widowni
(negatywnie komentują jej wygląd i kreację)
Aktorka
(mówi krótko)
(nadużywa słów: 'zaszczyt', 'honor', 'znakomity')
(kończy mówić)
Widzowie
(klaszczą)
(panowie bardziej niż panie)
Aktorka
(kłania się publiczności)
Oklaski
(wzmagają się)
Oklaski ze strony męskiej części publiczności)
(wzmagają się znacznie)
Aktorka
(odchodzi od mikrofonu)
Oklaski
(z wolna cichną)
Prezenterka
(zapowiada film...)
Komórka
(dzwoni widzowi w siódmym rzędzie)
Prezenterka
(...i prosi o wyłączenie komórek)
(odchodzi od mikrofonu)
Widz w siódmym rzędzie
(wyłącza komórkę)
Światło
(przygasa)
Kurtyna
(podnosi się)
Ekran
(z wolna ukazuje się publiczności)
Publiczność
(zaczyna widzieć ekran)
Światło
(gaśnie zupełnie)
Ciemność
(egipska)
(zapada)
Ekran
(zaczyna się na nim coś pojawiać)
Coś
(pojawia się na ekranie)
Publiczność
(zamiera w oczekiwaniu)
Seans
(rozpoczyna się)
KONIEC AKTU I
AKT II - SEANS
Seans
(rozpoczyna się)
Panorama na żyzne pola
(rozpoczyna film)
(piękna jest, bo to)
Polska
(właśnie)
Człowiek na koniu
(w oddali)
(wjeżdża z lewej strony kadru)
Kadr
(nieco przesuwa się w prawo)
(adekwatnie do biegu konia)
(ujawnia biały murowany domek)
Widzowie - kinomani
(ziewają)
(starają się ukryć, że ziewają)
(widzieli tą scenę w pięciu innych POLSKICH filmach, które miały premiery w przeciągu ostatniego roku)
Pięć POLSKICH filmów
(miało premiery w przeciągu ostatniego roku)
Siedem POLSKICH filmów
(będzie miało premiery w przeciągu następnego roku)
Główny bohater
(zsiada z konie i wchodzi do domu)
Wnętrze domu
(piękne, zadbane i polskie aż do bólu)
Główna bohaterka
(pojawia się na chwilę)
(przebiega przez jeden z pokoi)
Główny bohater
(szczerzy się do Głównej Bohaterki)
Zygmunt Kałużyński
(szczerzy się do ekranu)
(siedzi w trzecim rzędzie)
Główna Bohaterka
(nie odwzajemnia uśmiechu Głównemu Bohaterowi)
(ani Zygmuntowi Kałużyńskiemu)
(nieco spłoszona wybiega z kadru)
Główny Bohater
(patrzy tęsknym wzrokiem za uciekającą Główną Bohaterką)
(zakochuje się z Głównej Bohaterce)
(zdejmuje odzienie wierzchnie)
Dystyngowane Panie W Siódmym Rzędzie
(czują się wzruszone początkiem romansu, a)
Cała Reszta Widowni
(nie)
Główny Bohater
(przechodzi do drugiego pokoju)
(spotyka Pierwszego Bohatera Drugoplanowego)
Pierwszy Bohater Drugoplanowy
(cieszy się z przybycia Głównego Bohatera)
(wylewnie wita się z nim)
Główny Bohater
(cieszy się ze spotkania z Pierwszym Bohaterem Drugoplanowym)
Kryptoreklama Wódki
(nie pojawia się, co jest dziwne, gdyż)
Alkohol
(leje się strumieniami)
Twarze Aktorów Grających Głównego Bohatera oraz Pierwszego Bohatera Drugoplanowego
(czerwienieją z wolna)
(pokazując tym samym, że alkohol strumieniami lał się nietylko na planie, lecz i poza nim)
Pierwszy Bohater Drugoplanowy
(tłumaczy Głównemu Bohaterowi kim jest Główna Bohaterka)
Scena
(kończy się)
Kolejna scena
(zaczyna się)
Drugi Bohater Drugoplanowy
(jest widoczny na środku kadru)
(gra go Daniel Olbrychski)
(rozmawia z częścią Bohaterów Pobocznych)
Bohaterowi Poboczni
(grają ich statyści)
(potakują)
Scena
(przechodzi w kolejną)
Trzeci Bohater Drugoplanowy
(idzie z Głównym Bohaterem)
(jest zabawny)
Widownia
(zaśmiewa się przy tekstach Trzeciego Bohatera Drugoplanowego)
Główny Bohater
(również się zaśmiewa, ale rzadziej od Widowni)
(idzie z Trzecim Bohaterem Drugoplanowym przez piękne, osłoniecznione łąki i pola)
Łąki i Pola
(są piękne i osłonecznione, bo POLSKIE)
Dzięcielina Pała
(rosłaby niewątpliwie na Łąkach i Polach, gdyby)
Ktoś
(wiedział jak wygląda)
Główna Bohaterka
(przygląda się im z oddali)
(podchodzi do Pierwszego Bohatera Drugoplanowego i pyta go, kim jest Główny Bohater)
Pierwszy Bohater Drugoplanowy
(tłumaczy jej)
Główny Bohater
(okazuje się być patriotą, przesiąkniętym POLSKOŚCIĄ)
Główna Bohaterka
(zakochuje się w Głównym Bohaterze)
Scena
(zmienia się znowu)
Bohater Negatywny
(siedzi i knuje)
Bohaterowie Negatywni Poboczni
(knują wraz z nim)
Jedyny Negatywny Bohater Drugoplanowy
(jest duży, silny i zwalisty, ale niezbyt rozgarnięty)
(stara się knuć z nimi, ale mu nie wychodzi)
Główny Bohater
(znów jest w kadrze)
Główna Bohaterka
(jest w kadrze z nim)
Główny Bohater i Główna Bohaterka
(mają się ku sobie)
Parę Chwil
(mija)
Główny Bohater i Główna Bohaterka
(mają się ku sobie jeszcze bardziej)
Scena Stricte Erotyczna
(powinna nastąpić, lecz jako że jest to film POLSKI, kończy się na)
Przytulenie Się do Siebie Głównego Bohatera i Głównej Bohaterka
(jak już wspomniałem, kończy się na tym, gdyż)
Jeden z Bohaterów Pobocznych
(woła na obiad)
Obiad
(czeka i stygnie)
(składa się z kilkunastu dań, wszystkich POLSKICH)
Bohaterowie
(jedzą i dyskutują)
Nie Mówienie z Pełnymi Ustami
(nikt o nim nie pamięta)
(co dziwniejsze, nie widać go, mimo, że wszyscy Bohaterowie równocześnie jedzą i dyskutują)
Obiad
(dobiega końcowi)
Prawdziwy Polak
(po jedzeniu nie zapomni o paleniu)
Główna Bohaterka
(udaje się do ogrodu)
Bohater Negatywny
(porywa Główną Bohaterkę z ogrodu)
Widzowie
(są wstrząśnięci)
(chyba, że się domyślali, wtedy ze zrozumieniem kiwają głowami)
Zygmunt Kałużyński
(na przykład kiwa głową ze zrozumieniem)
Jeden Widz Z Dziewiątego Rzędu
(też)
Przerwa Na Reklamę
(jest to najlepsze miejsce na jej umieszczenie)
Reżyser
(czuje się wysłańcem Boga, przekazicielem misji, więc rezygnuje z Przerwy Na Reklamę)
Widzowie
(oczekują jednak jej)
Reżyser
(wobec tego umieszcza tu scenę nieco mniej ważną, by dać widzowi odetchnąć)
Widz
(odetcha)
Drugi Bohater Drugoplanowy
(wygłasza dłuższą mowę o patriotyzmie i Polsce)
Jeden z Widzów
(odetchnięty i rozluźniony)
(wybucha śmiechem w połowie monologu)
Daniel Olbrychski
(wybiega zza kulis)
(rzuca się na Jednego z Widzów z Szablą)
Szabla
(dotychczas pozostawała niezauważona, zwłaszcza przez Portiera)
Jeden z Widzów
(zamiera z uśmiechem na ustach)
Daniel Olbrychski
(kilkoma zamaszystymi cięciami deformuje twarz Jednego z Widzów)
(a także twarze Czterech Siedzących Obok Widzów)
(odchodzi dumnym krokiem z podniesioną głową)
(znika za kulisami)
Reszta Widowni
(stara się udawać, że niczego nie widziała)
(ze skupieniem wsłuchuje się w monolog Drugiego Bohatera Drugoplanowego)
Monolog Drugiego Bohatera Drugoplanowego
(wciąż trwa)
Widzowie
(słuchają w milczeniu)
Monolog Drugiego Bohatera Drugoplanowego
(wreszcie się kończy)
Widzowie
(po cichu i skrycie oddychają z ulgą)
Pogoń za Bohaterem Negatywnym
(rusza)
(składa się z Głównego Bohatera, Pierwszego Bohatera Drugoplanowego, Drugiego Bohatera
Drugoplanowego, Trzeciego Bohatera Drugoplanowego, Czwartego Bohatera Drugoplanowego,
Piątego Bohatera Drugoplanowego oraz Bohaterów Pobocznych)
Wszystko
(wskazuje na to, że dojdzie do walki)
Pogoń
(powoli zbliża się do Bohatera Negatywnego)
(wyjeżdża zza wzgórza)
Oddziały Bohatera Negatywnego
(czekają na nich)
(przewyższają ich liczebnie kilkunastokrotnie)
Pogoń
(zastanawia się, czy atakować, gdy wnet)
Plecy Pogoni
(zza nich ukazują się skrzydła)
Skrzydła
(ukazują się)
(należą do Husarii)
Husaria
(ukazuje się w całej okazałości)
Widzowie
(klaszczą, cieszą się, machają biało-czerwonymi flagami)
Najbardziej Patriotyczny Moment Filmu
(właśnie następuje)
Pogoń wraz z Husaria
(rusza do ataku)
Bitwa
(rozgorywa)
Główny Bohater
(zmierza w stronę Bohatera Negatywnego)
Główny Bohater i Bohater Negatywny
(walczą ze sobą)
Widownia
(zaciska kciuki za Głównego Bohatera)
(pasjonuje się tą walką)
Główny Bohater
(zostaje ranny)
Widownia
(wzdycha i boi się o Głównego Bohatera)
Główny Bohater
(wygrywa po długiej i zaciętej walce)
Widownia
(oddycha z ulgą)
Międzyczas
(w nim rozgrywają się inne walki)
Piąty Bohater Drugoplanowy
(zmierza w stronę Jedynego Negatywnego Bohatera Drugoplanowego)
Piąty Bohater Drugoplanowy oraz Jedyny Negatywny Bohater Drugoplanowy
(walczą ze sobą)
Piąty Bohater Drugoplanowy
(ginie w walce z Jedynym Negatywnym Bohaterem Drugoplanowym)
Najbardziej Wzruszający Moment Filmu
(to właśnie jest)
Widzowie
(są wzruszeni)
Starsze Panie
(płaczą lub siąpią)
Drugi Bohater Drugoplanowy
(dostrzega śmierć Piątego Bohatera Drugoplanowego i zaczyna walczyć z Jedynym Negatywnym Bohaterem Drugoplanowym)
Jedyny Negatywny Bohater Drugoplanowy
(przegrywa tą walkę i umiera)
Bitwa
(dobiega ku końcowi)
Jęki i Rzężenie Umierających
(trochę słychać, lecz są wyciszone, bo nie psuć POLSKOŚCI tej podniosłej chwili)
Wojsko Polskie
(składające się tu z Pogoni oraz Husarii)
(odnosi sukces)
Główny Bohater
(odnajduje Główną Bohaterkę)
Główna Bohaterka
(zostaje odnaleziona przez Głównego Bohatera)
Główny Bohater oraz Główna Bohaterka
(mają się ku sobie jeszcze bardziej)
Wszyscy
(wracają do domu)
Obiad
(dawno się skończył)
Pora
(na podwieczorek)
Bohaterowie
(przebierają się)
(z wyjątkiem tych, którzy mają mundury)
Mundury
(są elegancko czyste, wyprasowane i POLSKIE)
(jak zawsze po bitwie)
Podwieczorek
(wszyscy jedzą)
Dom
(wszyscy opuszczają krokiem poloneza)
Panorama
(na piękne Łąki i Pola oraz Lasy)
(kończy film)
Film
(kończy się)
Widzowie
(klaszczą)
Światła
(zapalają się)
Widzowie
(wstają i klaszczą)
Reżyser
(wybiega na scenę i kłania się)
Oklaski
(wzmagają się)
Reżyser
(dziękuje w imieniu całego zespołu)
(informuje, że kręci kolejny film POLSKI, bo podoba mu się aplauz)
Oklaski
(gwałtownie urywają się)
Widzowie
(w pośpiechu opuszczają salę)
Chwila
(mija)
Wszyscy
(opuścili salę z jednym Wyjątkiem)
Wyjątek
(Jeden Z Widzów, który śmiał się z monologu Drugiego Bohatera Drugoplanowego i przez to był zszedł)
Powrót do indeksu tfu!rczości Caveman'a